9.2.14

131402

κάθε σου ματιά απορημένη.
δε ήθελες να λυπάμαι.
δε ήθελες να στενοχωριέμαι.
με ήθελες δίπλα σου για τότε και για πάντα.
και, ξέρεις, όσο και αν ακουγόταν
ουτοπικό αυτό το «πάντα»,
ξέρω πως για σένα ήταν πραγματικό.
αυτή η γνώση, που μακάρι να μη την είχα,
με απομάκρυνε από τη στιγμή.
από το τότε που ανάσαινες δίπλα μου.
από το παντοτινό τότε που άγγιζες το χέρι μου.
 
όχι, μετά από λίγο, δεν ήμουν πια κοντά σου.
δεν το θέλησα, αλλά πώς να το νικούσα;
ανεξήγητες καταστάσεις, σκληρές, απόλυτες.
δε νικιούνται αυτά τα πράγματα.
μόνο με ένα φορτίο ασήκωτο σ' αφήνουν.
το φορτίο τής απώλειας, που ποτέ δεν αδειάζει.
μόνο, γεμίζει, γεμίζει.. γεμίζει.....
 
σ' ευχαριστώ, καρδούλα μου.
σ' ευχαριστώ, που έκανες πως δεν καταλάβαινες.
γιατί όσο απορημένα κι αν ήταν τα μάτια σου,
κατά βάθος, μόνο εσύ γνώριζες την ουσία.
αγάπη ανιδιοτελής, αυτονόητη, καθόλου πολύπλοκη,
χωρίς, ούτε μια τόσο δα, άσχημη στιγμή.
 
η απέραντη αθωότητα και
καλοσύνη που σε περιβάλλει,
με πάει στα ουράνια..
ναι, στα ουράνια..
εκεί που κάποτε -είμαι σίγουρη-
θα ξανασμίξουμε....