25.7.07

χώρεσέ με



..μελανοκεντημένη..
κάτι σε "έδερνε" γιατί όλο σου το κορμί είναι μελανιασμένο.
κάποιος σού ανοίγει τα μάτια,
μα το μόνο που καταφέρνεις να δεις,
είναι το λευκό χρώμα τού τοίχου.
δε δίνεις σημασία και συνεχίζεις το βύθισμά σου,
παρέα με τις στοιχειωμένες σκέψεις σου..
..αλλά ξαφνικά..
αρχίζουν να σού τρυπάνε το κεφάλι και να βγαίνουν έξω σου.
ζωντανεύουν και κάνουν έναν σφιχτό κύκλο γύρω σου.
δεν έχουν μάτια.
μόνο διψασμένα χέρια με πολλά και μακριά δάχτυλα,
που σα να θέλουν να σε πνίξουν.
δε το κάνουν όμως.
κρατάνε ένα ψαλίδι.
αρχίζουν να σού κόβουν τα μαλλιά, τούφα-τούφα..
τούφα-τούφα πέφτουν πάνω στο μελανοκεντημένο σου κορμί.
αφήνεσαι να σε "αγγίζουν" οι νεκρές σου τούφες
και παρακαλάς μέσα σου να νεκρωθείς κι εσύ μαζί τους.

τα μάτια σου υγρά και στάσιμα..
φοβάσαι να τα κλείσεις,
για να μην τρέξει ούτε ένα δάκρυ πάνω στα μάγουλά σου.
δε σού επιτρέπονται ευαισθησίες και
ευσυγκινησίες τη στιγμή τούτη.
ποτέ δε σού επιτρέπονταν, σού είχαν πει..

προσπαθείς να σε θυμηθείς..
κι η επιθυμία σου αλυχτά σα λύκαινα λαβωμένη.
η δύναμή της σε ρίχνει κάτω και
διώχνει μακριά τις στοιχειωμένες σκέψεις σου.
σε κοιτάζουν από μακριά, μα φοβούνται να σε πλησιάσουν.
κάτι ψιθυρίζουν για τον Άγγελό σου, αλλά δε τους δίνεις σημασία.
μέσα στη δίνη της λαβωμένης λύκαινας δε χωράνε τα στοιχειά.
ούτε το χρώμα τους το ξεθωριασμένο ταιριάζει στη λαμπαδιασμένη σου επιθυμία.

είσαι χαμένη πια..
μόνο εσύ και η επιθυμία σου απέναντι,
να προσπαθείς να την πολεμήσεις.
να την εξατμίσεις ίσως..
όμως ποια επιθυμία φεύγει, αν πρώτα δε σε κάψει;
κι όλο αγριεύει.
κι όλο θεριεύει..

.......

χώρεσέ με στις Σκιές σου, μάτια μου,
κι εγώ θα στις σκοτεινιάσω κι άλλο.
όχι, μη φοβάσαι.
ξέρω πως ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι
πρέπει να υπάρχει μια υποψία ζεστασιάς και υγρασίας.

ας μείνουμε ακίνητοι για μια στιγμή.
και μέσα από την ακίνητη στιγμή μας
να απορροφήσουμε όλη μας την τρέλα.
όλη μας την παράνοια για Αυτό που μας ανήκει..


© copyright, μαρίνα ακλήρου