26.7.07

δική σου



μάχομαι τις πρωτοβουλίες και τις αποφάσεις τής στιγμής,
ψευτοζώντας μέσα σε ένα μέλλον
που μάλλον δε θα πραγματοποιηθεί ποτέ.

ακούω τις χαραμάδες να σκίζονται..
ρωγμές βλέπω τριγύρω μου που πλησιάζουν απειλητικά
να σκίσουν κι εμένα:
"αποφάσισε επιτέλους!!
όμορφα παραμυθιάζεσαι μ' εμάς, αλλά πρέπει να αποφασίσεις.
θα βουτήξεις στο κενό ή θα πατήσεις σε έδαφος σταθερό;
δε γουστάρουμε πια να ισορροπείς πάνω μας
δικαιολογώντας την ανυπαρξία σου."

κλείνω τ' αυτιά μου στις χαραμαδένιες τις φωνές..
πλησιάζω το πιάνο των ονείρων μου.
και μέσα στο όνειρό μου,
νιώθω ένα άγγιγμα ερεθιστικό και οικείο συνάμα.
είναι τα πλήκτρα που με πλησιάζουν
αγγίζοντας ύπουλα τις άκρες των δαχτύλων μου.
πώς να αρνηθώ αυτό το άγγιγμα;;

αρχίζουν να ανεβοκατεβαίνουν άρρυθμα.
κάθε πλήκτρο και μια ερώτηση.
κάθε δάχτυλό μου και μια απάντηση.
μέσα από τις τόσες ερωταπαντήσεις,
αρχίζουν να μπουσουλάνε παραφωνίες,
που με κάνουν να γεννάω νότες.
μελωδίες φυλακισμένες..
"Θέλω" επτασφράγιστα..
"αφύσικες" ανατριχίλες ανεβαίνουν πάλι στου μυαλού μου
την κλεψύδρα κι ο χρόνος σταματάει.
νιώθω το κορμί μου να ταράζεται.
σπασμωδικές κινήσεις "ζωντανεύουν" απαγορευμένες κραυγές.

κολυμπάω στα μουσικόνερα, κάνοντας μακροβούτια
μέσα σε ήχους μαύρους, επικίνδυνους.
σε τονισμούς που δεν υπάρχουν.
σε κρεσέντα εκτός μουσικών κανόνων.
σε ρυθμούς εκτός λογικών ορίων.
μόνη μου..
..εγώ και η μουσική μου..

μάλλον χάρηκε όμως που κολύμπησα πάλι στα νερά της.
χάρηκε γιατί εδώ και τόσο άκαιρο καιρό είχε γίνει βούρκος,
που μέσα της βουτούσαν μονόχρωμα και άχρωμα παράσιτα.
που δε την άφηναν να πεθάνει και να στεγνώσει μέσα μου.
την ανάγκαζαν όμως να μισοζεί..
..να μισοπεθαίνει..
και τώρα γίνεται χείμαρρος πάλι.
χαμογελάει με ένα χαμόγελο δαιμονισμένο.
βρυχάται σα θεριό ποταμίσιο εξαφανίζοντας τα παράσιτα.
μπαίνει μέσα μου για να μού πάρει
όλα όσα τής είχα στερήσει όλο αυτό τον καιρό.
να τα κατασπαράξει μέχρι το Τέλος.
μέχρι την Αρχή..

παίζουμε μαζί, εγώ κι η μουσική μου.
πεθαίνουμε και ξαναγεννιόμαστε μαζί,
ανακαλύπτοντας ανεξερεύνητους βυθούς.
ξέρω πως Μαζί ποτέ δε θα μπορέσουμε να είμαστε.
ξέρω πως Μαζί πάντα θα είμαστε.

..δική σου..


© copyright, μαρίνα ακλήρου