29.7.07

σάρκα



μα γιατί έχει τόση ησυχία;
μόνο αυτές οι παράξενες φωνές ακούγονται πάλι..
πάντα αυτές οι φωνές που παίζουν μαζί σου ένα σκοτεινό κρυφτό.
ψάχνεις να τις βρεις και πάντα πηγαίνεις στο λάθος μέρος..
..σα να μη θέλεις να τις βρεις.
φωνές εφιαλτικές, δαιμονισμένων και τρελών παραισθήσεων..

τόση αφύσικη χαρά στα χείλη σου..
τόση πρωτόγονη και φυσική θλίψη στα μάτια σου...
ακόμα κι όταν χαμογελάς..
..αυτή η πουτάνα η θλίψη ζωγραφίζει τα μάτια σου.
χάνεσαι στο λαβύρινθό της..
..σε τρώει αργά-αργά..
αχόρταγη θλίψη, που θέλει να σβήσει οποιοδήποτε ίχνος ελπίδας.
οποιοδήποτε ίχνος απατηλής ματαιοδοξίας.
και αφήνεσαι, αποζητώντας μέσα από αυτήν
να βουτηχτείς στον παμφάγο..
..στον τόσο αγαπημένο και οικείο σου πόνο.

κι η ψυχή σου... αρχίζουν να την τρυπάνε οι δαγκάνες
τού δηλητηρίου που στάζεις αργά αργά μέσα σου.
ανακαλύπτεις αγάπη γύρω σου και την πνίγεις
όπως πνίγεις μέσα στο καυστικό δηλητήριο
οποιοδήποτε ενήλικο όνειρο πάει να σε κουρσέψει..

έχεις βυθιστεί σ' ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή.
δεν αφήνεις κανέναν να σε ακολουθήσει.
δεν πειράζει, όμως.
είχες "παρασύρει" πολλούς κι αυτό είναι καλό,
σού είπαν οι δαίμονές σου.

πάντα κατηφορικός ο δρόμος.
κι από πάνω σου κάτι κοράκια
που περιμένουν πότε θα λυγίσουν τα γόνατά σου για να πέσεις κάτω...
εντάξει μωρέ..
κάποιες φορές πέφτεις ηθελημένα,
για να νιώσεις τον πόνο από τα διψασμένα ράμφη τους.
κάθεσαι άπραγη χαμογελώντας, καθώς σε τρυπάνε παντού.
τα παρακολουθείς να σε τρώνε με λύσσα.
αλλά δεν πονάς..
προσπαθούν να σε πονέσουν και να σε σημαδέψουν.
σε απογοητεύουν όμως. δε το καταφέρνουν.
ούτε ένα -τόσο δα- σημαδάκι δεν μπορούν να σού αφήσουν,
παρ' όλο που το ήθελες βαθιά μέσα σου.
έχει πολλή πλάκα τελικά..!!
ξεσπάς σε ένα δαιμονισμένο γέλιο
τα τρομάζει ο χείμαρρος αυτός κι ανοίγουν τα φτερά τους.
φεύγουν έντρομα μακριά..
ένα δηλητήριο άφησες στο στόμα τους.
μακάρι να τα λυτρώσει κάποια στιγμή..

τώρα μικρές και σιχαμερές οντότητες
έχουν αρχίσει να σού πίνουν το αίμα.
τις αισθάνεσαι να κάνουν βόλτες μέσα στις φλέβες σου και χαμογελάς.
γιατί γνωρίζεις πως θα τις δηλητηριάσεις και αυτές.

κι έτσι συνεχίζεις το ταξίδι σου,
πάντα με το δηλητήριο εντός σου.
ψάχνοντας κάποιον να σε σημαδέψει.
να σε πονέσει τόσο βαθιά και τόσο λυτρωτικά
όσο δεν κατάφερες εσύ ποτέ.
κι έτσι αφήνεσαι στις φλόγες της κατάρας με ευγνωμοσύνη,
να σού καίνε τις σάρκες.
και μαζί με αυτές τα υπολείμματα της σαπίλας.
"είναι ο μόνος τρόπος",
σού είπαν μέσα από το χρησμό τους τον εφιαλτικό
οι φωνές των τρελών παραισθήσεών σου..


© copyright, μαρίνα ακλήρου