3.8.07

ελευθερώθηκα



ήπια πολύ απόψε πριν αποφασίσω να "περπατήσω".
προσπάθησα να μεθύσω πάλι.
τίποτα..
έχω βαρεθεί να "πίνω" και να μη "μεθάω".
τελικά μέθυσα το φουκαρά το γείτονα
που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου τώρα.

περπατάω γρήγορα συνήθως, αλλά απόψε..
..περπατάω αργά..
..πολύ αργά..
..κι όλο κοιτάζω πίσω μου.
νόμιζω πως με παρακολουθεί κάποιος..!

πίσω οι φόβοι μου.
μπροστά μου κενό.
λαχταρώ να χωθώ αργά-αργά μέσα του,
να νιώσω την κάθε στιγμή που θα με καταπίνει..

ξανακοιτάζω πίσω μου.
κανείς.

συνεχίζω να περπατάω.
να προχωράω..
κι άξαφνα!
μια μουσική ακούγεται!
μια παιδική μουσική..
..μελωδική..
..σα νανούρισμα..

ακολουθώ τους ήχους της.
περπατάω πιο γρήγορα..!
αρχίζω να τρέχω προς τα εκεί,
για να μη τη χάσω από τα αυτιά μου.
χαμογελάω από την ηδονική ευτυχία,
που με πλημμυρίζει,
γιατί αισθάνομαι να την πλησιάζω.
κοντοζυγώνω...

ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!!!

κάτι μου τρυπάει τα αυτιά!
μία παραφωνία, μού διαπερνάει το μυαλό!!
αρχίζω να απομακρύνομαι.
τρέχω για να μη με φτάσει,
η ίδια η μουσική,
που κυνηγούσα μόλις τώρα.
οι παραφωνίες της γίνονται όλο και περισσότερες.
όλο και πιο δυνατές.
πάω να κλείσω τα αυτιά μου, να μην ακούω,
χωρίς να σταματάω, ούτε στιγμή,
να τρέχω..!

βγάζω ένα ουρλιαχτό!
κοιτάζω τα χέρια μου.
γεμίσαν αίμα..
..αίμα πορφυρό και καυτό
που έρεε από τα αυτιά μου..

όσο πλήθαιναν οι παραφωνίες
τόσο έρεε το αίμα..
δεν μπορεί να συμβαίνει σε εμένα αυτό
εφιάλτης θα είναι..!
θα περάσει.
φωνάζω δυνατά, μήπως με ακούσει κάποιος...!

ας με ξυπνήσει κάποιος!!!!!

σωριάστηκα στο χώμα,
μη μπορώντας πια να αντιδράσω.
η τελευταία μου ελπίδα ήταν ο πόνος.
σηκώνομαι.
ξεριζώνω ένα κλαδί από το πρώτο δέντρο
που είδα μπροστά μου.

το χώνω με λύσσα μέσα στο αυτί μου!
μετά στο άλλο..!!

..ησύχασα..
..δεν άκουγα πια..
το αίμα σταμάτησε να ρέει, μέσα στην απόλυτη σιωπή..

..ελευθερώθηκα..



© copyright, μαρίνα ακλήρου