7.8.07

σαν Νούφαρα



έχει ξεκινήσει ήδη..
δε τολμώ να το ξεστομίσω..

κάθομαι μπροστά στο βάλτο..
ατμόσφαιρα υγρή..
βρώμικη..
δε με πειράζει όμως..
σε βλέπω απέναντι..

βάζω τα πόδια μου μέσα του..
ξυπόλυτη..
νιώθω να με "αγγίζει"..
αλλά εγώ μένω Εκεί...
βάζεις τα πόδια σου μέσα του..
ξυπόλυτος..
νιώθεις να σε "αγγίζει"..
αλλά εσύ μένεις Εδώ..
δε θέλουμε να χάσουμε
ούτε δευτερόλεπτο
από αυτή την Ώρα..

σε κοιτάζω..
σε ακούω..
είσαι τόσο κοντά μου..
και τόσο μακριά μου..

μού στέλνεις τις βδέλλες σου..
έρχονται αργά αργά προς το μέρος μου..
αγγίζουν τα πόδια μου..
κολλάνε πάνω μου..
μου ρουφάνε το αίμα γλυκά γλυκά..
αφήνουν πάνω μου το χρώμα σου..
σού στέλνω τις δικές μου..
τις νιώθεις..;
σε πονάνε όπως εμένα..;

εχθές δοκίμασα να ξεκολλήσω μία..
αλλά..
πώς το κάνεις αυτό γαμώτο;;;;;;
γιατί δεν ξεκολλάς..;

γύρω απ' την πληγή βλέπω άλλες δύο..
και πάνω στην πληγή..
..γραμμένο το όνομα σου..

με κοιτάζεις..
σε κοιτάζω..
βλέπω τα δάκρυά μου
να τρέχουν πάνω στα μάγουλά σου..
πώς μπορώ να βλέπω τόσο μακριά..;

αυτός ο βάλτος μάς χωρίζει..
τον μισούμε τόσο πολύ..
αλλά και τον έχουμε ανάγκη..
μάς φέρνει τόσο κοντά..
και άλλο τόσο μακριά..

τρέμω..
τρέμουμε...
πρέπει να πάρουμε την απόφαση..
πώς όμως να βουτήξουμε στο βάλτο;
το ξέρω..
μόνο έτσι θα βρεθούμε..
αλλά..
..αν χαθούμε μέσα του;
θα χαθούμε τουλάχιστον μαζί;
ή θα έρθουν οι..
..βαλτοί τού βάλτου..
..να μάς "σώσουν;"..

μια απόφαση είναι..
απλά βουτάμε..
στον βάλτο που μάς χωρίζει..
στον βάλτο που μάς ενώνει

....σαν Νούφαρα....


© copyright, μαρίνα ακλήρου