8.8.07

χαραμάδα



σήμερα μέτρησα το μπόι μου:
ένα μέτρο και τριάντα εκατοστά..
έχω δρόμο ακόμα για να με εξαφανίσω..

μιλάω χαμηλόφωνα
δοκιμάζω τα αυτιά μου αν με ακούνε..
..νομίζω πως μου μιλάει
ένα μαραμένο τριαντάφυλλο,
μια κιτρινισμένη γαρδένια..

μού θυμώνω.
μού θυμώνω πολύ..
κι αν δε σκεφτόμουν Εσένα,
θα με έδερνα τόσο πολύ, που να ματώσω..
να τιμωρηθώ, για την άδικη σκιά
που με συντροφεύει από μικρή..
να με εκδικηθώ
για την άρνηση που μου προσφέρω..

σήμερα πέρασα κι από Εσένα..
θυμάμαι, σαν και τώρα, το βλέμμα Σου..
οι κόρες Σου μεγαλώσαν από το δέος, σα με κοίταζες..
σα να έβλεπες τη λάμια μεταμορφωμένη
που έχει βγει για να πιει το αίμα και τις σάρκες Σου..
που μέσα στην κατάρα της αιώνιας αγρύπνιας
έχει ξεσκίσει τα μάτια της για να ξεκουραστεί..
δε μου μίλησες..
"μάλλον φοβήθηκες", σκέφτηκα..

πάντα έψαχνα μια δικαιολογία για Εσένα..
δεν έμαθες να ζεις τη δική Σου ζωή..
μέσα από τη δική μου ζωή ζούσες..
κι αυτό ήταν φορτίο αβάσταχτο..
ένας θάνατος καθημερινός..
βουτιά στο άπειρο και στο άγνωστο..
βουτιά στα σκατά..

μια Χαραμάδα που
αν δεν προσέξω,
αν δεν ισορροπήσω,
μπορεί να βρεθώ στην αιώνια ζωή..
στον αιώνιο θάνατο....

τι να πεις όμως;
μια βροχή,
ένας αγέρας,
μια αστραπή
ένα κύμα,
ένας βυθός,
ένας γαλαξίας
και τα ξέχασα όλα..
σαν ξυπνητικά αερικά
που αναποδογυρίζουν το μυαλό μου..

απόψε μέτρησα το μπόι μου:
ένα μέτρο και ογδόντα εκατοστά..

..πάλι ψήλωσα..


© copyright, μαρίνα ακλήρου