12.8.07

εγώ



πάλι για το Χρόνο θα μού μιλήσεις;
ναι ξέρω.
δεν πιάνεται από πουθενά ο καριόλης.
λες κι οι κατάλληλες στιγμές γεννήθηκαν
για να τις κλαις επειδή ποτέ δεν έρχονται.
πάντα είναι νωρίς ή πάντα είναι αργά.
μια άρνηση συνέχεια.
στην αρχή σε στεναχωρεί.
μετά σε πεισμώνει.
μετά σε παραμυθιάζει πως τη δάμασες.
κουραφέξαλα.
δε σ' ενοχλεί πια.
τη δέχεσαι σα τον αέρα που αναπνέεις.
μόνο θρηνείς μια κατάλληλη στιγμή που δεν ήρθε.
και για το τώρα δε νοιάζεσαι.
σε λίγο θα το θρηνείς κι αυτό.

ναι, ναι ξέρω.
δε φταις εσύ.
οι αμαρτίες των άλλων πάντα φταίνε.
εσύ δε φταις σε τίποτα.
τι θα μπορούσες να κάνεις άλλωστε;

να σου πω.....
ξέρω εγώ τι πρέπει να κάνεις.
θα με αφήσεις να σου δείξω;
μπράβο, καλό μου παιδί..
αγκάλιασέ το απαλά.
τοποθέτησέ σε αυτό καροτσάκι.
μη θρηνείς πια.
σε λίγο θα τελειώσουν όλα.
σπρώξτο λίγο προς το κενό.
ωραία......
άσε τώρα τους νόμους της φύσης
να σε ξεκουράσουν.
σπρώξε το κουφάρι σου.
κι άσε να σε θρηνούν οι άλλοι.
καλύτερα έτσι.

τι;
θες να μάθεις ποιος είμαι;
χα!



εσύ καρδιά μου.
μόνο εσύ.



© copyright, μαρίνα ακλήρου