22.8.07

διψάς



φωνές..
φωνές δικές μου.
ψάχνω να βρω τις φωνές μου.
ψάχνω να βρω τις δαιμονισμένες φωνές μου.
τις δικές μου φωνές..
από τότε που μου μίλησες έφυγαν..
και πόσο ανακουφίστηκα.. νά 'ξερες πόσο..
τις φοβόμουν.
κι έλεγα πως δεν ήταν αυτές
που μού μιλούσαν, αλλά εγώ.
μόνο εγώ.
τις έτρεμα.
ίσως γι αυτό να γυρνοβολούσαν μέσα μου ασταμάτητα.
τούς πρόσφερα την ηδονή του τρόμου μου..

κι όταν είδαν εσένα να μπαίνεις έτσι αγέρωχα στην ψυχή μου,
για να κάνεις τον τρόμο μου δικό σου,
δεν έκαναν καμία προσπάθεια να σε σταματήσουν.
για πρώτη φορά φοβήθηκαν αυτές.
για πρώτη φορά δε τις φοβόμουν εγώ.
είχα εσένα να φοβάμαι..
..Άγγελέ μου..

και Ναι.
η ευχή μου πραγματοποιήθηκε.
μπήκα στον εφιάλτη που ποθούσα από πάντα.
στον εφιάλτη με τις δυο όψεις.
στην Παράνοια..
στον Έρωτα.

τι ερεθιστικό άρωμα που έχει η Παράνοια, έρωτά μου..
με εξανεμίζει μέσα στους καυτούς σου αγέρες.
με εξαγνίζει μέσα στα νερά σου που κοχλάζουν.
με καίει μέσ' τού μυαλού σου τον κρατήρα.
με λιώνει μεσ' τής ψυχής σου τη λαβωμένη φλόγα.
με μεθάει..
και έτσι μεθυσμένη, με αφήνει στην Έρημο.
όχι μόνη μου όμως.
αφήνει κι ένα θεριό εκεί..
..την Ανάγκη..
αυτή είναι θεριό διαβολικό όμως.
με αγριεύει και με κάνει να λουφάζω.
είναι πιο δυνατή από εμένα.
πιο πεινασμένη από εμένα..
..η Ανάγκη μου..

είναι θηρίο που βρυχάται κι ο βρυχηθμός της με κομματιάζει.
με ρίχνει κάτω.
με πατάει.
με λιώνει.
πριν καν να προλάβω να θελήσω να την πολεμήσω.

καρδιά μου..
μού γδέρνεις τις αισθήσεις και με μουδιάζεις.
μού μασουλάς την αντίληψη και χάνομαι.
ρουφάς αχόρταγα την ψυχή μου και την κάνεις δική σου..
..κι ακόμα Διψάς..


© copyright, μαρίνα ακλήρου