14.9.07

κάλεσμα



κάτι ξεκίνησα να γράψω..
μα είναι πιο μεγάλο από μένα.
πιο βαθύ από μένα.
πιο μαύρο από μένα.
και πού ψυχή γαλήνια να το περιγράψω..
απαιτεί όμως να το κάνω.
λες και από αυτό εξαρτάται όλη του η ύπαρξη..

δεν ξέρω αν είναι θηλυκό ή αρσενικό.
ούτε αν είναι άνθρωπος ή μη-άνθρωπος.

ακούω το κάλεσμά του..
δεν είναι παραίσθηση.
είμαι σίγουρη πως είναι κάλεσμα.
ακούω το δάκρυ του μαχαίρι,
που με λύσσα καρφώνεται στο στήθος μου..

επικοινωνεί μαζί μου.
πολύ βαθιά..
μού μιλάει σε άλλη γλώσσα.
δε την πιάνω.
όμως με αγγίζει κι αυτό με αγριεύει.
την επόμενη στιγμή με ημερεύει..

πιάνω κάποιες σκόρπιες λέξεις,
πνιγμένες μέσα σε μια φωνή,
που δεν μπορεί να μείνει σταθερή από το κλάμα.
ή μήπως είναι γέλιο;
δεν μπορώ να ξεχωρίσω..

μυρίζει κάρβουνο
και η γεύση του έχει κάτι από αλάτι.
με κάνει να διψάω με μια δίψα δίχως τελειωμό..

είναι τρυφερός.
κάθεται και με ακούσει που τού μιλάω..
..με προσοχή..
ακόμα κι όταν δε τού μιλάω.
τού αρέσουν αυτά που λέω και με κάνει
να δακρύζω και να χαμογελάω..

κι η φωνή του ακούγεται σα βιολί,
που ξεχάστηκε σε μια βραχνή συναυλία..
και οι αισθήσεις του κι αυτές όργανα ξεκούρδιστα.
"ο χορδιστής τους δεν έχει γεννηθεί ακόμα", μού λέει..

προσπαθεί να αναπνεύσει τον αέρα μου.
τον αφήνω.
με εισπνέει.
με αδειάζει.
και αρχίζει να με γεμίζει λέξεις.. λέξεις.. λέξεις..

ξέρω πως δε το κάνει χωρίς αντάλλαγμα.
γι αυτό επικοινωνεί συνεχώς μαζί μου.
θέλει να μού δώσει τα πάντα.
αλλά θέλει να μού πάρει και τα πάντα.

θέλει να γίνω ο χορδιστής τών αισθήσεών του
και τών παραισθήσεών του.
και πριν γεννηθώ, με μαθαίνει τι να κάνω,
για να τον μάθω..


© copyright, μαρίνα ακλήρου