23.9.07

γίγαντας



έλεγε λέξεις που τον έκαιγαν..
γυρνούσαν μέσα στο κεφάλι του έννοιες παράξενες,
που σα γυαλιά τού έκοβαν τα νεύρα.
που σαν ανεμοστρόβιλοι,
τού ξερίζωναν ό,τι είχε μάθει μέχρι τώρα..
..και τον άφηναν μόνο..
ανυπεράσπιστο μπροστά στη μοναδική Γνώση.

και ο γίγαντας έβγαλε κραυγή και έκλαψε.
τι θλιβερό το θέαμα τούτο.
ένας γίγαντας που κλαίει..
ο γίγαντας που όλοι τρέμουν,
είναι αδύναμος μπροστά σε αυτή τη Γνώση.

ακόμα και τα δάκρυά του γιγάντια είναι.
πού να βρει έναν ώμο για να κλάψει;
ακόμα και ο πόνος του γιγάντιος είναι.
πού να βρει μια ψυχή να τον αντέξει;

(άλλωστε τού το είχαν πει:
"ένας γίγαντας δεν έχει ανάγκη από συμπάθεια").

κι όμως..
..δε τον ένοιαζαν αυτά.
για άλλο πονούσε...

..γιατί δεν μπόρεσε να κλάψει για τα δυο τα μάτια
που σιωπηλά τον εκλιπαρούσαν.
..γιατί μπόρεσε και έκοψε τα δύο χέρια
που κατάφεραν να αγγίξουν την ψυχή του.
..γιατί δεν μπόρεσε να πονέσει για τα δυο χείλη που έτρεμαν,
ενώ προσπαθούσαν να τραυλίσουν το όνομά του.
..γιατί φοβήθηκε και "έσκισε" το πιο αγνό και αληθινό
βιβλίο που ανοίχτηκε μπροστά του.

..γιατί τον έχει γητέψει και τρομάξει μόνο ένα πράγμα:
η λάμψη τής αχτίδας που τού τρύπησε το μυαλό.
η τρέλα που τον έριξε στην κατάρα τής αιώνιας αναζήτησης.
τής αναζήτησης μιας πληγής που -τι ειρωνεία- ποτέ δε θα κλείσει.

τής αναζήτησης τής ύπαρξής του, που τη συνοδεύει η καταραμένη Γνώση..

..ότι ο γίγαντας είναι ο πιο μικρός και ο πιο αμαθής όλων..


© copyright, μαρίνα ακλήρου