22.10.07

καρδιά με δόντια



απόψε θέλω να παλέψω με το διάβολο..
να τον κάνω να θέλει να βουτήξει
μέσα σε ένα από τα χιλιάδες τής κόλασης καζάνια του,
αλλά να μη τού το επιτρέπω..
να παγώσω τού σπιτιού του όλες τις φωτιές
να τις κάνω κοκκινοκίτρινους σταλακτίτες και σταλαγμίτες
και να τον αναγκάσω να θέλει να τρέξει, να σωθεί..

και μετά να τον καίω με τις φλόγες τις δικές μου..
να τον παραπλανώ με τα υγρά του κορμιού μου..
να γονατίζει μπροστά μου,
να προσπαθεί να χαϊδέψει τα πόδια μου,
να με εκλιπαρεί να τού κάνω έρωτα,
για να τον χύσω μέσα στης ψυχής μου το παράλογο..

απόψε θέλω να τα βάλω μαζί του..
να κάψω τα μάτια του μέσα το σκοτάδι μου..
κι έτσι αόμματο να τον εκτοξεύσω στον παράδεισο
τού άλλου του εγώ..
να καούν τα φτερά του μέσα στη χλιαρή μέρα τού κήπου,
που δεν τολμούσε να κοιτάξει.
νόμιζε ο βλάκας πως το φως του θα τον τύφλωνε..
τόσο καιρό στην κόλαση αυτό μαχόταν.
δεν μπόρεσε να μάθει
πως το μόνο που έπρεπε να φοβάται
ήταν ένα σκοτάδι πιο τρομακτικό από το δικό του..

απόψε θέλω να τα βάλω μ' αυτό τον γελοίο..
να τον κάνω να πέσει από τον ασφαλή του θρόνο..
να τον σπρώξω μέσα στους βυθούς τού φόβου του.
να τον πνίξω μέσα στα ρηχά νερά του..
να τού προσφέρω έναν τέτοιο αντάξιό του θάνατο..
ρηχό..
να τού πάρω την ανάσα που κλέβει τόσο καιρό
απ' αυτούς που την έχουν κερδίσει..
απ' αυτούς που την έχουν ανάγκη..

κι έτσι πνιγμένο να τον χύσω
στην ίδια του την κόλαση..
να τον βλέπω να τον τρυπάνε
οι σταλαγμίτες που γέννησα εγώ..
..από πάγο και φωτιά..

να τον δω να χάνεται για πάντα εκεί μέσα
να σβήνει μαζί με τις πεθαμένες φλόγες..
και να γελάω.. να γελάω.. να γελάω..

απόψε η καρδιά μου έβγαλε δόντια..
αλίμονο σε όποιον τολμήσει να την αγγίξει.



© copyright, μαρίνα ακλήρου