30.10.07

χάσιμο



σε είδα να χάνεσαι μέσα στην καταχνιά.

σα μάνα που βρήκε το παιδί της,
άνοιξε την μεγάλη και άυλη αγκαλιά της
περιμένοντας να σε τραβήξει μέσα της βαθιά..

δεν μπορούσες να αντισταθείς σε αυτό το χάσιμο.
πάντα αυτό ζητούσες.
το είχες πει τόσες φορές.

λαχταρούσες να εξαφανιστείς έτσι απλά..
χωρίς ελπίδες,
χωρίς όνειρα,
χωρίς απάγκια..
εσύ, η καταχνιά και οι ξεχαρβαλωμένες σκέψεις σου.

δε σ' αποχαιρέτησα.
απλά σε κοιτούσα που χανόσουν μέσα της
μαζί με την τρελή σκιά σου,
πιστή σκύλα που σε ακολουθούσε παντού.

σού ψέλλισα δύο λέξεις συντροφιές
τόσο σιγά που δε τις άκουσες.. ούτε κι εγώ..
σε άφησα να φύγεις έτσι απλά.
να χαθείς.

μόνο το ηχόχρωμα της φωνής σου
έρχεται και με ξεγελάει
κάποιες παραστρατημένες νύχτες
που ως κι ο θάνατος τις περιφρόνησε:

«σ' ευχαριστώ που υπάρχεις»


© copyright, μαρίνα ακλήρου