31.10.07

σκιές



τις τελευταίες νύχτες «καλλιτεχνίζω» ασταμάτητα.
σχεδιάζω, σβήνω, ξανασχεδιάζω, ξανασβήνω.

κάτι ανεκπλήρωτο με έχει δαιμονίσει..
..σπόρος που θέλει να ενωθεί με την αγέννητη κραυγή μου.

η θέρμη της νωχελικής ανάσας μου φωτίζει το σκοτάδι.
με αγκαλιάζω σφιχτά.
μπήγω τα δάχτυλά μου στο δέρμα μου.
η ενέργειά τους με ζωντανεύει.

γλύφω τα χείλη μου να μην ερημωθούν.
δαγκώνω τη γλώσσα μου γερά.
νιώθω την κόκκινη και ζεστή γεύση της
να κυλάει στον λαιμό μου.

πάλη αόρατη γεννιέται στο δωμάτιο.
σφυρίγματα ακούω στον αέρα.
μαστίγια τιμωροί φεγγοβολάνε σαν κομήτες,
χαράζοντας με λόγια-ποτάμια τον αέρα,
που παρασέρνουν τις αισθήσεις μου σε έναν χείμαρρο αλήθειας.

σκιές σωτήρες χύνονται μέσα μου
για να μην ξεχάσω τις οφειλές τής ψυχής μου..
..και σκίζουν με μανία τον ζεστό δρόμο που άνοιξε η ανάσα μου,
για να ελευθερώσει την αμαρτωλή κραυγή μου.
«πώς θες με νωχελική ανάσα να λευτερώσεις την κραυγή;
πώς θες -αν δεν πονέσεις- να γεννήσεις;»

.......................................

τις τελευταίες νύχτες «καλλιτεχνίζω» ασταμάτητα.
σκιαγραφώ πάνω στους τοίχους Σκιές που δεν υπάρχουν..


© copyright, μαρίνα ακλήρου