1.11.07

παραζάλη



..κάποτε..
άψυχες λέξεις έδιναν τη θέση τους
σε ετοιμοπόλεμες αισθήσεις.
αισθήσεις που αμολιόντουσαν σε ένα ταξίδι συντροφικό.
έπνιγαν το «εγώ» και το «εσύ»
και οδηγό τους έβαζαν το Μαζί.


..τότε..
ιδρώτας κυλούσε στο γυμνό σου στήθος
που ενωνόταν με δάχτυλα ηλεκτροφόρα.
κάτι ασύλληπτο πλανιόταν στον αέρα
κι ένα θέλω απλό έδινε στη νύχτα
ένα χρώμα αλλιώτικο.

..και μετά..
σα ζωγράφος, περιεργαζόσουν την κάθε μου καμπύλη
για να την αποτυπώσεις στο μυαλό σου.
μελετούσες την κάθε μου κίνηση
για να την περιγράψεις στο χαρτί.
προσπαθούσες να ερμηνεύσεις τον εαυτό σου
μέσα από τις εκρήξεις μου.
αβάσταχτα ατομιστής.
τη σιωπή μου πάντα την παρερμήνευες.
ποτέ δε σε βοήθησα..
ποτέ δε με βοήθησες..
μόνο γελούσα με την παραζάλη αυτή.
γελούσα προσπαθώντας να ξεγελάσω το θυμό μου..

..και τώρα..
άψυχες αισθήσεις δίνουν τη θέση τους
σε ετοιμοπόλεμες λέξεις.
λέξεις που αμολιούνται σε ένα ταξίδι μοναχικό.
πνίγουν το «Μαζί»
και οδηγούς τους βάζουν το Εγώ και το Εσύ.



© copyright, μαρίνα ακλήρου