3.11.07

το ασανσέρ



Σε παρακολουθώ
που με περιεργάζεσαι με απορία..
με μια αχόρταγη μανία
να μπεις στα μυστικά μου..
να βρεις πού ακριβώς έγινε το λάθος
και να το διορθώσεις..

κάθε φορά
χλευάζω την κάθε Σου προσπάθεια
και το μόνο που Σου προσφέρω
είναι μια σαδιστική σιωπή..
σιωπή αμπαλαρισμένη
με υστερικά γέλια
και χαμόγελα επιβράβευσης,
για να νομίζεις πως το βρήκες το Λάθος..

ξεχειλίζοντας από χαρά με την αποκάλυψη τούτη,
ξεκινάς την προετοιμασία Σου για να το διορθώσεις..
κάθε φορά με ενθουσιασμό πρωτάρη εξερευνητή..

παίρνεις φόρα να μπεις μέσα μου,
όπως το πουλί προσπαθεί
να βουτήξει με πρωτοφανή ταχύτητα
στο ζεστό και γυάλινο σπίτι.....

και μένεις απ' έξω να αργολιώνεις,
βλέποντας το ίδιο έργο
ξανά και ξανά..

το ίδιο ασανσέρ
να με ανεβοκατεβάζει
στα ίδια μέρη τα χθεσινά,
στα ίδια μέρη τα αυριανά,
στις ίδιες αποφάσεις,
στις ίδιες αντιμετωπίσεις..
μέρα τη μέρα
νύχτα τη νύχτα
πάνω
κάτω
πάνω
κάτω..


..και μετά απορώ η ηλίθια
που σιωπούν τα μάτια Σου
σαν με κοιτάζεις..


© copyright, μαρίνα ακλήρου