5.11.07

νυχτανθίσματα



μια άσωτη συνήθεια
σε έκανε να ονειρεύεσαι σαν πρίγκιπας αλήτης..
προσδοκίες μικρές όμως,
πάντα σε παρέσερναν
σε λύσεις εύκολων προβλημάτων..
ελπίδες συνηθισμένες
σ' ανάγκαζαν να ταξιδεύεις
μονάχα σε μέρη,
που τά 'πιανε το μάτι σου..

χθές τη νύχτα με κάλεσε
η ανάγκη σου για μελαγχολία..
σε ονειρεύτηκα..
είχες ψεγάδια παντού σου..
ψεγάδια φοβισμένης κραυγής στο πρόσωπό σου.
ψεγάδια κουρασμένης ηδονής στο κορμί σου.
ψεγάδια αγιάτρευτου λεπρού στην ψυχή σου..

τα άγγιξα..
στα φίλησα με λατρεία,
να μη γιατρευτούν ποτέ..
αυτά με έφεραν σε σένα,
με αυτά σε αναγνωρίζω,
με αυτά μού αρέσεις..

όμως θέλω να σού δείξω κάτι..
μη μου τ' αρνηθείς.
υπάρχει κάπου ένας τόπος γεννημένος νύχτα,
που ανθρώπου μάτι δε τον έχει δει..
εκεί, είναι μια σπηλιά τόσο αφιλόξενη,
που δε την έχει πλησιάσει ποτέ
ούτ' ένα αγρίμι για να κοιμηθεί..
μόνο σπάνια λουλούδια νυχτανθίζουν,
που τ' άρωμά τους σε κανέναν
δε το έχουνε χαρίσει..

όχι.. ούτε εγώ τα έχω δει.
υπάρχουν όμως.. είμαι σίγουρη..
όσο σίγουρος ο ζωντανός πως θα πεθάνει..

μη με ρωτάς γιατί θέλω να στα δείξω..
δε το βλέπεις;
εκεί σε πρωτομύρισα.
κι ας μην έχω πάει ποτέ μου..

..στα Νυχτανθίσματά μας..



© copyright, μαρίνα ακλήρου