10.11.07

η αβάσταχτη βαρύτητα του Δήθεν



στέκομαι όρθια σε μια μυστική αυλή.
κάπου μεταξύ σκηνής και παρασκηνίων..
ούτε μέσα, ούτε έξω.
ακίνητη.
σε αυτή την παράσταση,
οποιοδήποτε λάθος βηματάκι μου
-μπρος η πίσω-
τιμωρείται με σιωπή αορίστου χρόνου...

κρυώνω..
στρώματα πάγου απειλούν να νεκρώσουν τα αισθήματά μου.
μα δεν τους δίνω σημασία, γιατί ξέρω ότι με σκέφτεστε.
μού έχετε αφήσει ένα μπουκέτο πλαστικά λουλούδια.
κι ένα καντηλάκι, με λάδι πολλών χρήσεων, για να με φωτίζει.
πάντα μού αφήνετε λίγο φως.
ανησυχείτε για μένα.
ανησυχείτε μήπως ακουστώ παραπάνω απ' όσο πρέπει..

τα στρώματα πάγου με περικυκλώνουν.

παγώνω..
αγκαλιάζω τα υπέροχα πλαστικά λουλούδια σας
και σιγοφαλτσάρω τις πιο παιδικές μου σκέψεις
για να ζεστάνω την ατμόσφαιρα..
και τη ζεσταίνω..
τούς λιώνω τους πάγους που απειλούσαν τα αισθήματά μου.
αυτοί όμως ξεκινάνε ένα παιχνίδι άνευ όρων.
γίνονται ένα με τον αέρα μου,
ενώ η ατμόσφαιρα τώρα βράζει σαν τις σκέψεις μου
και γίνεται πλαστική σαν τα λουλούδια σας..
κι όσο βράζει, δεν καταλαβαίνω ότι γίνεται
όλο και πιο αρρωστημένη..
όλο και πιο επικίνδυνη..
μυρίζει ζεστό φαρμάκι, πλαστικό.
που το εισπνέω..
το εισπνέω..
σας εισπνέω..

μέχρι που πλαστική γίνομαι κι εγώ.
μην καταλάβω πως ο εχθρός δεν ήταν οι πάγοι που έλιωσα,
αλλά αυτή η δύναμή σας που με μπέρδεψε..
αυτή η ανίκητη δύναμη που κάνει,
τα αληθινά να Φαίνονται ψεύτικα και τα ψεύτικα αληθινά.
τα ένοχα να Φαίνονται αθώα και τα αθώα ένοχα.
την πονηρία να Φαίνεται αγνότητα και την αγνότητα πονηρία.
την επανάσταση να Φαίνεται αυτοκτονία και την αυτοκτονία επανάσταση.
τη διαστροφή να Φαίνεται απελευθέρωση και την απελευθέρωση διαστροφή.
τη σταύρωση να Φαίνεται ανάσταση και την ανάσταση σταύρωση.
την κόλαση να Φαίνεται παράδεισος και τον παράδεισο κόλαση.
το πλαστικό να Φαίνεται ζωντανό και το ζωντανό πλαστικό.

ή αλλιώς..
..η αβάσταχτη βαρύτητα του Δήθεν..



© copyright, μαρίνα ακλήρου