19.11.07

οι καβάντζες, τα μυρμήγκια και το αετόπουλο



δε ζήτησα ποτέ τίποτα.
δεν ήθελα χάρες από κανέναν.
ούτε φράσεις τού στυλ: «εγώ για σένα το έκανα».
γιατί ρε γελοίε;
σού ζήτησα εγώ ποτέ τίποτα;

εμένα άλλο με καίει..
λεφτά θέλω να βρω, για να περάσω τα γαμημένα τα διόδια.
το πορτοφόλι μου είναι άδειο.
ποτέ δε κρατούσα καβάντζες το βλαμμένο..
σε τίποτα.

σάς κοιτάζω όλους να τα περνάτε συνεχώς,
μπινέδες καβαντζαδόροι,
και το μόνο που κάνετε είναι να πηγαίνετε γύρω γύρω από τα διόδια.
κι αυτή είναι η μοναδική σας κατάχρηση,
που την παρουσιάζετε σαν το μεγάλο κατόρθωμα,
επειδή σάς προκαλεί λίγη ζαλάδα το γύρω γύρω..

υπάρχει μεγάλη κίνηση στους δρόμους.
κι από καβάντζες;
νααα!

χρειάζομαι όμως απάντηση σε ένα σημαντικότατο ερώτημα.
αν μπορούσα να μεταμορφωθώ σε μυρμήγκι, θα μπορούσα να τα περάσω;
και το πιο σημαντικό:
τα μυρμήγκια είναι υποχρεωμένα να πληρώνουν διόδια;
και, αν ναι, τούς κάνουν ειδική τιμή λόγω μεγέθους;

ουπς!
παραλογίζομαι, ε;

μικρό το κακό όμως.
εγώ ξέρω πως το αετόπουλο εκεί ψηλά πετάει μέσα στα μάτια μου.
με χαιρετάει και μού μιλάει.
και κάθε μέρα σχηματίζει με τα φτερά του στον αέρα το όνομά μου.
κι αυτό είναι κάτι..



© copyright, μαρίνα ακλήρου