3.12.07

ψιθυριστά



οι ψίθυροι έχουν κάνει τ' αυτιά μου
ευαίσθητα στον παραμικρό ήχο.
επίσης με έχουν κάνει και πιο προσεκτική.
προσπαθώ να βλέπω τα πάντα,
προσπαθώ να ακούω τα πάντα,
μόνο και μόνο για να μη με βλέπει,
να μη με ακούει, να μη με προσέχει
κανείς....
υπό αυτή την έννοια είμαι σχεδόν επιτυχής.
τα βήματά μου λίγες φορές έχουν τρεκλίσει.

η καρδιά μου βέβαια παίζει δικό της τροπάριο.
όσο για τους ρυθμούς με τους οποίους τρέχει,
ποτέ δεν έχω καταφέρει να τούς ερμηνεύσω.
εγώ το μόνο που τής έχω μάθει
είναι να μη την ακούνε οι άλλοι.

τώρα τελευταία όμως μού έκανε νερά.
χτυπούσε πιο πένθιμα από άλλες φορές.
το ξέρω, βέβαια, πως το έκανε για να με συγκινήσει.
ήθελε να την αφήσω να πλανευτεί ελεύθερα.
τη λυπήθηκα και την άφησα για λίγο..

ήταν αμάθητη όμως.
τόσο καιρό στους ψιθύρους πώς να αντέξει τις κραυγές;
και η άτιμη κραύγαζε απίστευτα.
απόλυτα φυσικά, αλλά και τόσο απαγορευμένα.

τώρα την μάζεψα πάλι στους ψιθύρους.
το ξέρω, δεν είναι το ίδιο όπως πριν.
τώρα πια γνωρίζει πώς είναι να κραυγάζει
και να με παρασέρνει κι εμένα μαζί της.
τώρα πια γνωρίζει πώς είναι
όταν με κάνει να κοκκινίζω, να εμπιστεύομαι, να αμφισβητώ,
να εξοργίζομαι, να τρέμω, να καίγομαι, να ιδρώνω,
να ξεσπάω, να συγκινούμαι, να βουρκώνω..

τώρα πια γνωρίζω όμως κι εγώ..
..πως δε θα με αφήσει ατιμώρητη
που την άφησα να γνωρίζει..


© copyright, μαρίνα ακλήρου