11.12.07

γύρη



το ταξίδι για εσένα είναι χωρίς επιστροφή..
δεν ξέρω αν ο σκοπός του ήταν
να σε φτάσω ή να μη σε φτάσω ποτέ..
να μην πάψω ποτέ να σε ζητώ.
να μην πάψω ποτέ να σε θέλω.

πώς αλλιώς να το εξηγήσω;
όλοι οι δρόμοι γκρεμίζονται
λίγο πριν φτάσω σε εσένα..

μόνο κλαδιά καμένα υπάρχουν πάνω στη γη.
κλαδιά σκοτωμένα που τρίβομαι πάνω τους,
σα φλόγα που προσπαθεί μάταια να τα ανάψει..

γύρω μου ερεθισμένοι αέρηδες με φλερτάρουν απειλητικά..
χρησιμοποιούν όλες τις τεχνικές τους,
για να με ρουφήξουν μέσα τους.
δε τούς φοβάμαι όμως.
το μόνο που καταφέρνουν,
είναι να κάνουν τα μαλλιά μου
να χαϊδέψουν λίγο την πλάτη μου.
τι αδιάφορη και αστεία ενόχληση..

ίσως να τούς ήταν εύκολο να με πάρουν μέσα τους
αν δεν βρισκόμουν στο κέντρο τής ανάσας σου..

..κι όμως, ακόμα δε σε έχω φτάσει..

παρ' όλα αυτά, μπορώ να σε κοιτάζω.
το καταλαβαίνω γιατί τα μάτια μου
έχουν αρχίσει να γίνονται εστίες φωτιάς.

η παρουσία σου είναι τόσο έντονη,
που τα χείλη μου τρέμουν..
η μυρωδιά σου γεμίζει τα ρουθούνια μου.
νιώθω γύρη Θανάτου να γεμίζει τα μέσα μου..
..τη δική σου γύρη..

δε χρειάζεται να σε φτάσω..
..είσαι ήδη Εδώ..



© copyright, μαρίνα ακλήρου