13.12.07

αρκεί να τον κοιτάξω



ο καθρέφτης τα είδε όλα.
μετά από λίγο άρχισε να ραγίζει..
να σπάει.
κι έκανε τόσο θόρυβο..
θόρυβο που ράγιζε και το μυαλό μου μαζί..

τον ξεκρέμασα από τον τοίχο.
τον κρατούσα αγκαλιά μου ώρα πολλή..
περπατούσα και τον χάιδευα με τα δάχτυλά μου,
με τα μαλλιά μου, με το στήθος μου..
ήθελα να τον πλανέψω..
ήθελα να τον κοιμίσω...
έτσι άρχισα να τού σιγοφαλτσάρω
το αγαπημένο του τραγούδι για να τον παρηγορήσω..

πριν τα δει όλα, απολάμβανε να ακούει το «Δίχτυ»..
ηρεμούσε με αυτό..
ειδικά με το σημείο που έλεγε
«μονάχος βρες την άκρη τής κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι»..
με έδειχνε τόσο όμορφη τότε..
και δάκρυζε πολύ πολύ..
όμως δεν έδινα σημασία στα δάκρυά του..
μόνο τού τα σκούπιζα απαλά,
για να μη με δείχνει κι εμένα βουρκωμένη..

όλα αυτά όμως πριν.
τώρα τα είδε όλα.
και δε θα ησυχάσει αν δε μού τα πει.
τον ξέρω καλά.
είναι αγύριστο κεφάλι..

τον ξανακρέμασα στον τοίχο.
τού γύρισα την πλάτη μου γρήγορα.
με εκλιπαρούσε να τον κοιτάξω.
ήθελε να μού πει αυτά που είχε δει..
αρκεί να τον κοιτούσα και θα μού τα έλεγε όλα..

............................

όλη η αλήθεια είναι εκεί..
στην Πλάτη μου..
όλη η λαχτάρα μαζεμένη εκεί..
στο Μαχαίρι
που περιμένει υπομονετικά το Στήθος μου..

..αρκεί να τον κοιτάξω..



© copyright, μαρίνα ακλήρου