15.12.07

απέθαντος



οι χορδές είναι τέλεια τεντωμένες.
έτοιμες να προσφέρουν τον πιο διάφανο ήχο.
το μόνο που μένει,
είναι να βρεθούν τα συγκεκριμένα δάχτυλα,
έτοιμα να τούς προσφέρουν το πιο αισθαντικό άγγιγμα.
να κυλάνε πάνω τους.
να τις χαϊδεύουν.
τρυφερά.
εξερευνητικά.
παθιασμένα.
βίαια.
να τούς πίνουν το μεδούλι και πιο βαθιά ακόμα.

δε φτάνουν μόνο τα δάχτυλα όμως σε αυτό το παιχνίδι.
χρειάζονται και τα συγκεκριμένα δάκρυα.
να στάζουν πάνω στις χορδές
και να κάνουν τα δάχτυλα να γλιστράνε πάνω τους,
ελευθερώνοντας το Παράπονό τους.
και ο ήχος δε θα είναι πια ήχος, αλλά Πόνος.

οι Χορδές να υποφέρουν, εκλιπαρώντας να σπάσουν..
τα Δάχτυλα να γίνονται Φίδια
που μια να τις σφίγγουν,
μια να τις τεντώνουν,
μια να τις ελευθερώνουν,
μια να μένουν ακίνητα πάνω τους,
μια να τις αφήνουν να σπαρταράνε μόνες τους.
χωρίς τελειωμό..
και τα δάκρυα να βράζουν ανάμεσά τους..
να τούς κάνουν να καίγονται.
να μισιούνται και να αγαπιούνται την ίδια στιγμή.

ένα Όργιο ασύλληπτο.
ένας Έρωτας απίστευτος.
ένας Θάνατος Απέθαντος..


© copyright, μαρίνα ακλήρου