28.12.07

κάρβουνο



όσο καιρό γράφω,
το μόνο που έχω καταφέρει
είναι να βγάζω όλα μου τα ψεγάδια,
όλες τις «ανορθογραφίες» μου στις λέξεις..
κι από ψεγάδια είμαι στο φουλ..

μόνο τα δάκρυά μου δε βγάζω.
κομμένα γυαλιά που, αντί να βγουν από τα μάτια μου
-μπας και ησυχάσω-
αυτά χώνονται όλο και πιο βαθιά..
μέχρι που χάνονται.
μέχρι που φαίνεται ότι χάνονται.
αυτά όμως κάνουν βόλτες ασφυκτικές.
αδιέξοδες, χωρίς προορισμό.
παγιδεύουν κάθε αμυντικό μου σύστημα.
..το νιώθεις..;

ακούς τις σκέψεις μου;
όχι.. όχι αυτές που διαβάζεις τώρα εδώ.
τις άλλες.
τις άλλες που ουρλιάζουν για να μη τις πνίξουν.
να μη τις πνίξουν τα ρούχα τα αναγνωρίσιμα,
που προσπαθώ να τις ντύσω..
να μη τις θάψουν τα συναισθήματα τα νηστίσιμα
που προσπαθώ να τις χορτάσω..

μέχρι εχθές τούς έδινα δροσερό νερό, να ξεδιψάσουν.
κι αυτές το έφτυναν.
απαιτούσαν νερό θαλασσινό να τις διψάει κι άλλο..

τώρα δε τις φτάνει ούτε κι αυτό.
τώρα πεινάνε.
λιμοκτονούν.
γλύφουν το μυαλό μου και μού ζητάνε κάρβουνο.

ακούς;;
κάρβουνο.

..μόνο Αυτό..


© copyright, μαρίνα ακλήρου