21.3.08

φώναξέ μου

..
σε παρακαλώ.
σε ικετεύω.
κάντο.
αν με αγαπάς, έστω και λίγο, κάντο.
η χαραμάδα που κρυβόμουν γκρεμίστηκε.
δεν έχω από πού να κρατηθώ.
χύνομαι από παντού.
εκεί ήταν το σπίτι μου.
η διέξοδός μου.
η ανυπόφορη πραγματικότητά μου
που την έντυνα σαν παραμύθι τρόμου.
γι αυτό, κάντο...

σπρώξε με.
σπρώξε με στον γκρεμό.
τώρα!!
και μετά παρακάλα με.
παρακάλα με να γυρίσω πίσω.
ζήτα μου να αλλάξω τους νόμους τής φύσης.
μόνο για σένα..

φοβάσαι;;
γιατί μωρό μου;
φοβάσαι πως αν με αγγίξεις, θα χωθώ στην αγκαλιά σου;
όχι, δε θα το κάνω.
όσο κι αν θέλω, δε θα το κάνω.

μήπως θες να μπω στο αυτοκίνητο;
απάντησέ μου!!
θα σού είναι πιο εύκολο έτσι;
ναι;;;

σπρώξε αυτό τότε!
σπρώξε αυτό αντί για μένα.
σπρώξτο στον γκρεμό.
κι έτσι όπως θα πέφτω,
φώναξέ μου..
φώναξέ μου δυνατά να σε ακούσω..
"πάτα φρένο!!
πάτα ΦΡΕΝΟ!!!!"

..............

σσσστττττ..
κοιμήσου καρδούλα μου..
ένα κακό όνειρο ήταν.
χαμογέλασέ μου λίγο.
έτσι....
τι ήρεμος που φαίνεσαι..
ναι..
εφιάλτης ήταν.
πάει.
πέρασε..
τα φρένα δεν έπιασαν.

..κοιμήσου καρδούλα μου..


© copyright, μαρίνα ακλήρου