3.7.08

μη με κοιτάς

..
ακίνητη.
τα μάτια στάσιμα.
δύο τεράστιοι μαύροι κύκλοι γύρω τους συμπληρώνουν την εικόνα.
ποια εικόνα δηλαδή;
δύο στόχους που περιμένουν να τα σημαδέψει το βέλος.
το βέλος μιας λήθης που ποτέ δεν έρχεται.
μάτια ξερά και παγωμένα.
ορθάνοιχτα.
ξέρεις μωρέ..
σαν του τύπου στο κουρδιστό πορτοκάλι.
τον θυμάσαι;
τα δικά μου βέβαια τα κρατάνε ανοιχτά
κάποιες άλλες αγχωτικές διαδικασίες,
τις οποίες δε δύναμαι να συζητήσω την στιγμή τούτη γιατί..
..δε γουστάρω να με δεις να κλαίω.

ακίνητη.
οι άκρες των δαχτύλων μου,
-αν τις έκοβες-
θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν
σαν παγάκια σε οποιοδήποτε ποτό.
και τα νύχια μου σαν μελανιασμένες πένες.
έτοιμες να κοπούν στην μέση.
τι;
έχουν κοπεί ήδη;
είδες που στα λέω;
ούτε που το πήρα πρέφα.

δε με νοιάζουν όμως όλα αυτά.
τα γαμημένα τα χείλη να μην έτρεμαν μόνο.
λες και όλες οι αναμνήσεις έχουν ζωγραφιστεί πάνω τους.
λες και όλη η ζεστασιά τού κόσμου έχει φωλιάσει μέσα τους.
λες και όλη η υγρασία τής βροχής τα ποτίζει, να μη στεγνώσουν ποτέ.

.................

μη με κοιτάς.
άκου.
..βρέχει πάλι..


© copyright, μαρίνα ακλήρου