14.7.08

το καΐκι

..
το καΐκι έχει αρχίσει να καίγεται.
η θάλασσα έχει πάρει ένα απίστευτα όμορφο χρώμα.
μοιάζει να υποφέρει.
μοιάζει να λιώνει εκείνη πιο πολύ.
σα τον ιδρώτα τής μεθυσμένης μάγισσας τσιγγάνας
που την κυνηγάνε οι φλόγες του κορμιού της.
δεν μπορεί να τις κρύψει.
ούτε να τις σβήσει.
γίνεται ένα μαζί τους.
γίνονται ένα μαζί της.

τα κουπιά έχουν γίνει μια τεράστια αγκαλιά από φλόγες.
φλόγες πειρασμούς.
γλώσσες δαιμονισμένες που παλεύουν
να κάψουν αυτό που δε γίνεται να καεί.

κι αυτές οι μυρωδιές ανατριχίλες....
αλάτι.. ιώδιο.. ξύλα καμένα..
..ψυχές καμένες..

βασανίζουν τα κύματα.
τα κάνουν να μην ξέρουν πού να πάνε.
τα τρελαίνουν.
κι αυτά, αντί να σκάνε στην αμμουδιά,
αρχίζουν να χορεύουν πιασμένα χέρι χέρι,
δημιουργώντας υπνωτισμένα έναν κύκλο
γύρω από το καΐκι που καίγεται.
σα να παίζουν το γύρω γύρω όλοι...

το Ανεκπλήρωτο ξετυλίγεται μπροστά
στα μάτια μας σε όλο του το μεγαλείο.
μια ακαταμάχητη έλξη που δεν ηρεμεί.
δεν μπορεί να καεί.
δεν μπορεί να δροσιστεί.
..υπάρχει..

ξέρω πως δε θα κρατήσει για πολύ αυτή η πανδαισία.

όμως για όσο κρατήσει..μείνε δίπλα μου...


© copyright, μαρίνα ακλήρου