6.1.09

σε σκαλάκια

..
έχω σώας τάς φρένας, μαλάκα κόσμε.
μην προσπαθείς να με πείσεις για το αντίθετο.
δεν είμαι τρελή.
εσύ είσαι μαλάκας.
το πρώτο που μού έμαθες είναι να φροντίζω τα φρένα μου.
να ελέγχω τα τακάκια, μήπως και στουκάρω πουθενά.
το πρώτο που μού έκρυψες, είναι τα γκάζια μου.
κι ακόμα συνεχίζεις.
κι εγώ φρέναρα -πιο μαλάκας κι από εσένα-
ένα αυτοκίνητο σταματημένο.
μετά μού έμαθες να μην υπερβαίνω τα όριά μου.
εδώ απέτυχες εντελώς.
πώς να υπερβεί κάποιος τα όριά του αν δεν τρέξει;
κι έτσι δεν τα έμαθα ποτέ..
ούτε και αργότερα, όταν ανακάλυψα από μόνη μου το γκάζι.
ούτε όταν ένιωσα την ταχύτητα.
δε την έχω συνδέσει με κανένα όριο, με κανένα φρένο.

την αντιλαμβάνομαι με τα μάτια μου,
έτσι όπως κινούνται, για να ακολουθήσουν
τα ταξιδάκια των περιστεριών.
την βλέπω ενώ περιμαζεύω τα θύματα
από τους καθημερινούς πολέμους
που κάνουν τα αισθήματά μου με τη λογική μου.
τη νιώθω από την ανατριχίλα
που τεντώνει την ύπαρξή μου ολόκληρη,
όταν ακούω το "shine on your crazy diamond".
από το φεγγάρι που δύει κι ανατέλλει μόνο για να το κοιτάζω εγώ.
από τον αέρα που μού φυσάει τα μαλλιά και μού τα μπλέκει.
από τη βροχή που μοιράζει ζωή και θάνατο μαζί.
από τη γλώσσα τής λύκαινάς μου όταν με τρελαίνει στα φιλιά.
από κάτι άμοιρους πλανόδιους μικροπωλητές,
που έτρεχαν οι φουκαράδες πανικόβλητοι στην πανεπιστημίου,
να γλιτώσουν από τους μπάτσους που τους καταδίωκαν,
σα να ήταν στυγνοί εγκληματίες.
από αυτούς που υποκλίνονται μπροστά σε εμπόρους ναρκωτικών,
και τούς αντιμετωπίζουν σα να είναι
οι πιο μεγαλόψυχοι "άνθρωποί" σου.
από το Χρήστο που μού είχε πει ότι με αγαπάει..
..που μού είχε υποσχεθεί πως θα μού το έλεγε συνέχεια,
αλλά -ταχύτητας γαρ-
τον πρόλαβε στην πιο κάτω γωνία, μια εσωτερική αιμορραγία,
ένα λιωμένο κεφάλι, μια μηχανή πεσμένη,
δύο ρόδες να ρολάρουν στον αέρα..
..τον πρόλαβαν όλα, μαλάκα κόσμε, εκτός από εμένα.
από τα χεράκια τού Μάνου τού πιτσιρικά,
που μού έδειχνε τον ουρανό,
για να μού εξηγήσει
πού είχε πάει ο μπαμπάς του όταν ήταν 2 χρονών.
από το Λευτέρη που ήθελε να σνιφάρω
τη λευκή παπαρόσκονη μαζί του,
για να με πείσει πως έτσι μπορεί να με πηδήξει καλύτερα.
από τα ασταμάτητα δάκρυα τής φίλης μου τής Ρούλας
για τον βιασμό και τη δολοφονία τής μόλις 16χρονης κόρης της.
από το τρεμάμενο μίσος της για τον εγκληματία,
που το ένιωθα να παρασύρει κι εμένα,
όταν την βαστούσα μέσα στο δικαστήριο για να μη τού ορμήξει.
από το πανέμορφο τσιγγανάκι
που μού είχε χαρίσει το ξύλινο μενταγιόν του,
στο φανάρι στο ποτάμι και Πέτρου Ράλλη πριν πολλά χρόνια
κι όταν πήγα να τού δώσω λεφτά με έβρισε.
από τον Μάρκο, που νοσηλευόμασταν στην ίδια πτέρυγα
και με είχε φιλήσει τόσο τρυφερά όσο και η μητέρα μου.
πρώτη φορά τότε τον είδα. τελευταία φορά τότε τον είδα.
μετά από δύο μέρες έμαθα ότι πέθανε
γιατί είχε σκλήρυνση κατά πλάκας.
εγώ ήμουν 18. εκείνος 20.
από εμένα, που ακόμα κάθομαι τις νύχτες σε σκαλάκια,
περιμένοντας να δω έστω και έναν που θα κάτσει δίπλα μου
και θα θελήσει να τον ακούσω χωρίς να χρειαστεί να μού μιλήσει.
που θα θελήσω να με ακούσει χωρίς να χρειαστεί να τού μιλήσω.
από το κοριτσάκι μου, που αργοπεθαίνει χωρίς φρένο..

το ξέρω πως έχεις και όμορφη πλευρά, μαλάκα κόσμε.
και το ξέρω πως τώρα -γελώντας- μού λες:
"κοίτα στη γωνία να δεις αν έρχομαι".
δε μασάω όμως. το ξέρω πως δε θα έρθεις.
τα φρένα μου είναι σώα.
ο περίγυρός μου αβλαβής.
τα γκάζια μου ατελείωτα.
η φύση θεότρελη, ευτυχώς!
κι εσύ κόσμε, όπως πάντα, μαλάκας.


© copyright, μαρίνα ακλήρου