7.2.09

ξεγύμνωμα

..
δε θέλω να σε στεναχωρώ, δε το ξέρεις;
αλλά είναι που όποτε ξεγυμνώνομαι δεν είσαι εδώ ποτέ για να με δεις..
τι να σού πω μετά;
πες μου.. τι;

μόνο λέξεις μου μπορείς να διαβάσεις..
μόνο κάποια θλίψη στον ήχο τής φωνής μου να ακούσεις..
μόνο το γέλιο μου που ισορροπεί επικίνδυνα πάνω στα νεύρα μου
και το κάνω να μοιάζει με χαζοχαρούμενη προσπάθεια για τι..;
μόνο τη σιωπή μου να προσπαθείς να ερμηνεύσεις..
μετά.. πάντα μετά...
ξεγυμνώνομαι ξανά μέσα από αυτά που γράφω για να σού δώσω να καταλάβεις..

δε φταις εσύ που δεν τα καταφέρνω..
είναι που....

το ξεγύμνωμα πρέπει να το βλέπεις
την ώρα που η σάρκα μου γίνεται ζεστό κερί.

την ώρα που το μυαλό μου καίγεται.

την ώρα που το μεδούλι μου κοχλάζει
και κάνει οποιαδήποτε λάβα να μοιάζει με γρανίτα.

την ώρα που τα κόκαλά μου
τραντάζονται σαν ηφαίστεια στοιχειωμένα.

την ώρα που οι λυγμοί μου κάνουν τους κεραυνούς να ντρέπονται
και να νιώθουν σαν σπίθες από άδειους αναπτήρες.

την ώρα που το γέλιο μου γίνεται παράνοια.

την ώρα που τραβάω τις κουρτίνες, τις τυλίγω γύρω μου,
και χορεύω σαν υποψήφια νύφη θανάτου.

την ώρα που δεν μπορώ να κουμαντάρω την απελπισία μου
και την ξεσπάω με το κεφάλι μου πάνω σε γωνίες ραφιών.

την ώρα που τραβάω τα μαλλιά μου
και οι ρίζες τους γίνονται κατακόκκινες.

την ώρα που τα δάχτυλά μου πιάνουν το μολύβι
και δεν μπορώ να ξεχωρίσω αν αυτό που σπάει
είναι το μολύβι ή τα δάχτυλά μου.

την ώρα που η μοναξιά παίζει τα τύμπανά της
μέσα στα αυτιά μου και το κερί γίνεται αίμα.

την ώρα που όλη μου η ύπαρξη γίνεται σκιά
και τρέχει να κρυφτεί από Δαίμονες
που -για φαντάσου- Δεν υπάρχουν.

δε θέλω να σε στεναχωρώ, δε το ξέρεις;
αλλά είναι που όποτε ξεγυμνώνομαι δεν είσαι εδώ ποτέ για να με δεις..
τι να σού πω μετά για να με πιστέψεις;
πες μου.. τι;


© copyright, μαρίνα ακλήρου