31.8.09

τίποτα δεν τελείωσε

..
η αλυσίδα έχει σκουριάσει..
οι κρίκοι της έχουν σχεδόν διαλυθεί.
οι ανάσες όμως, είναι πια λιγοστές.. άρρυθμες.. αρρωστημένες..
οι φλέβες μολυσμένες.. τις έχει ποτίσει η σκουριά.
δε το βάζουν όμως κάτω.. σαν εντόσθια σφίγγουν το μυαλό.
τακ, τακ τακ, τακ, τακ τακ..
πλησιάζει.. ακούς;

αχχχ! όχι τώρα.
κάτι μυρίζει όμορφα.. ιδρώτας παιδικός.
τρία κοριτσάκια παίζουν το αγαπημένο τους παιχνίδι..
λάστιχο.. το θυμάσαι;
το τυλίγουν γύρω από τους αστραγάλους τους.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
το τυλίγουν γύρω από τους γόνατά τους.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
και πάλι από την αρχή.

σύρμα!
χνάρια στοιχειά πλησιάζουν.
βήματα βαριά βουτάνε στην απανταχού λάσπη.
πλατς, πλατς, πλατς..
βαρύ και το άρωμά τους.
αποπνικτικό.
σύρμα!
πέτα το χαμόγελο.
τώρα!
θα το βρεις μετά.
πέτα και το δάκρυ.
τώρα!
θα σε βρει μετά.

ναι αλλά...
...τα κοριτσάκια πού πήγαν;
Μαρίνααααααααααααααα....
πού είσαι;
πάλι το έσκασες;

σύρμα!
λαιμητόμος έτοιμη.
χρατς!

.............

- τελείωσε;
- ναι.

- σημάδι θυσίας;
- ναι.

- αίμα;
- ναι.

- κεφάλι κομμένο;
- ναι.

- χαμόγελο;
- πουθενά.

- δάκρυ;
- πουθενά.

- η ψυχή;
- ..το έσκασε.. ακούς;;;;; το έσκασε..

..τίποτα δεν τελείωσε..


© copyright, μαρίνα ακλήρου