27.2.12

αντίθετα


πόσο θα τραβήξει αυτό, ούτε και ξέρω.
φαντάζομαι κάποια στιγμή η μηχανή θα ρετάρει.
συνέχεια στις ανηφοριές με πέμπτη γίνεται;
εμ, δε γίνεται.

όπου φυσάει ο άνεμος, όλο αντίθετα πας.
κοίτα πώς έχει ζαρώσει το δέρμα σου
απ' την προσπάθεια.
κι ούτε μια μάσκα δε φοράς,
να σε προστατεύει απ' το μπούγιο με τις μάσκες.
σα να το κάνεις επίτηδες.
σα να μη θες να κρύψεις το πρόσωπό σου.

κάποια στιγμή θα φτάσεις εκεί που θέλεις, το ξέρω.
όμως δε θα μπορεί να σε κοιτάξει άνθρωπος πια.
θα τους τρομάζεις.
αφυδατωμένη, ταλαιπωρημένη.
μια άρρωστη μισοβλαμμένη..
μια σκατόγρια τού κερατά.

και τότε θα κάθεσαι και θα λες:
«εγώ πορεύτηκα αντίθετα από το ρεύμα»
και θα χαίρεσαι.

- μόνη σου φυσικά.
τι περίμενες, νά 'χεις και παρέα; -

και θα κοιτάς αυτούς που ξεκινούν.
και θα κοιτάς αυτούς που τερματίζουν.

γιατί το τέλος το δικό σου
θα είναι πάντα η αρχή τους.
κι η δικιά σου η αρχή
το τέλος τους.


© copyright, μαρίνα ακλήρου